مقصود انسان چیست؟ تماشای آسمان ها

X

مقصود انسان چیست؟ تماشای آسمان ها


	درست برعکسِ این کتاب غزلیات لاغری شمسِ من! در استوا هم مدتیست گفتهاند برف میبارد و این مردکِ هواشناسی با این هیجانِ کاذب تو را مگر در سرزمینی مهآلود قالبکند چهقدر برگ جمعکردهباشم من! نفسش میگیرد این کمد جارو جواب نمیدهد دهانش را نمیبندد این مردکِ کاذب با عکسِ خورشیدهایش و مخاطبهایی با کلههای گرم اما حجمِ این کتابِ غزل فقط به خاطرِ برگها نیست همانطور که آنفلوآنزا پیچیدهتر از سرماخوردگیست و گفتهاند دستها را باید شست جورِ دیگر باید ... جورِ دیگر باید ... چهطور؟ در استوا هم؟ چهقدر دست در این خاک بردهباشم! برگهایت را در من بریز بارانیت را بپوش بگو این مردک را خاموشکنند تمامِ بالشِ من خیس است 24/آبان/88 \|+\| نوشته شده توسط رویا در چهارشنبه چهارم آذر 1388 \|


	پلکهایم آخرینِ آنها بود حالا دیگر به آفتاب که نگاهمیکنم فقط دایرههای توخالی میبینم و قرمز که رنگِ گُلیست که اگر بودی روی گونهام میکاشتی درختها فکرِ دیگری ندارند جز اینکه با باد هلهلهکنند تا تندتر برقصم در این دایره که گاهی تندتر و گاهی هم مچاله در قرصِ آهنی که حواسش را مدتیست ازدستدادهاست - و به تقریب ساعتی که به انتظار بستهای آخرِ همین دایره منفجرخواهدشد اگر آنچه که در کیفت نیست، ساعتت نباشد فهرستِ من انبوه است از چیزهایی که در کیفم نیست نور در خیرگیِ مردمکهای سرخ طالع میشود درختی نیست جز رقص، رقص، رقص و خونی فقیر که از حواسِ آفتاب چیزی طلبمیکند که نمیداند آبان/88 \|+\| نوشته شده توسط رویا در یکشنبه بیست و چهارم آبان 1388 \|


	دهانی از حیرت وقتی از مثلاً شعری عاشقانه میخواند یک نفر که کاملاً بیربط است و پنجره سیاهتر از آن باشد که فرار را روشن کند سؤالی بی «آیا» یا «چرا» و قطعاً کار به «کجا» و «کی» نکشیده هنوز پس اصلاً! فقط همین دهان و چشمهای گِردِ دزدکی به مثلاً من! من درست مثلِ آدامس جویدنم طبیعی هستم فقط گاهی لای دندانهایی گیرمیکنم شبیهِ ترکهای شیشه یا مثلاً زمینِ یکی از هر دوتا کویر که دلت خواست و این، یعنی که حدِ اقل زندهام و حدِاکثر زنده پس گیرِ کار کجاست؟ اگر بگذارم زمان بگذرد پس هر وقت که میگذرد میگذرد و این، حدِ اقل یعنی به سمتِ مردن و آخرش هم طبیعتاً مردن که البته پنجره تاریکتر از آن است که راهِ فرارِ تو را روشنکند و اینگونه است که من هم مثلِ زمان میگذرم و هر روز صبح از پشتِ کوه بالا میآیم فارغ از اینکه «آیا» یا «چرا» و اینکه حتی به «کی» یا «کجا» نرسد هرگز. 18/8/88 \|+\| نوشته شده توسط رویا در دوشنبه هجدهم آبان 1388 \|


	با خونِ زیاد دفع میشود در تنهایی بی اینکه پلکی بزند زیرِ مجرای ساعتی پر از بقبقوی ناشیانه آوازهای عاشقانه همیشه تو را لومیدهند برای همین روزهی سکوت میگیرم هر رحمی زندان است اگر نگفته باشی که با لباسی از روزِ اولِ تقویم میآیی پلکم، نگاهم، آرزوی آخرم در این خونِ غلیظ در این فکرِ نشسته روی چشمِ مقعرِ دنیا این دَلَمهترین قاب برای شاید آرزوی آخرم نگاهم پلکم که میبندم و دفع میشود در تنهایی 23/مهر/88 \|+\| نوشته شده توسط رویا در پنجشنبه سی ام مهر 1388 \|


	تا اطلاعِ ثانوی این آخرین شعریست که مرا میسازد مرا که تا چند لحظهی دیگر مترسکی هستم که خدایان را رَم میدهم : شعری برای تولدی از پسِ تهوعی : منی که دوبارهتر از همه نیستم اتفاقِ مکرری از من میافتد جالیز، همین یک پای مرا محکم گرفتهاست عاقبت، دیگر خوب فهمیدهام هندوانه، خربزه است و خربزه طعمِ بادمجان میدهد بله، و آب از شکافهاست که تقدیرِ ریشهها را خیسمیکند فرقینمیکند هرکدام که بیفتند، همیشه همان دیگریست و سطرِ آخر، همیشه تولدیست از پسِ تهوعی شعر از شکافِ پیراهنی که من در پیراهنِ امروزم میگریم، میخندد 13/7/88 \|+\| نوشته شده توسط رویا در چهارشنبه پانزدهم مهر 1388 \|